اوضاع در اخرالزمان

جدیدترین مطالب اخرازمان که کمتر جایی یا خواندید در این وبلاگ خواهیدخواند

بی گمان، نُوسْتْرْاَدَمُوس، پیشگو و ستاره شناس مشهور فرانسوی، از پیشگوییهای اِرْمِیا پیامبر(علیه السّلام) بهره گرفته و از یورش گروههای گوناگون زینده در شمال کرۀ زمین بر بابل خبر داده است:

پادشاه اروپا مانند گِريفون خواهد آمد،

همراه با آنان که از  اَكيلون اند.

سپاهی بزرگ از سرخ و سفيد را فرماندهی خواهد كرد.

و آنان سوی پادشاه بابل خواهند رفت(16).

با توجّه به آنکه امريكا بزرگترين دولت در جهان کنونی می باشد و بر سراسر اروپا چیره است، مراد از «پادشاه اروپا» می تواند همان رئيس جمهوری امريكا باشد.

نوسترادموس پادشاه اروپا را به گريفون -شیردال- همانند كرده است كه جانوری افسانه ای با تن شیر و سر و دو بال عقابمی باشد، و چنان که می دانید، در روزگار ما عقاب نماد نیروی هوایی و شیر نماد نیروی زمینی شده است.

واژۀ «اَكيلون» (Aquilon) در افسانه های رومی خدای باد شمال است. بنا بر اين، مراد نوسترادموس از «آنان که از اَكيلون اند»، همان ساكنان برخی مناطق شمالی کرۀ زمين، مانند مردم اروپا و امریکا و هم پیمانان جورج واكر بوش در جنگ با عراق در سال 2003 م می باشند؛ همانند باد سازگاری كه كشتی را به پيش می رانَد.

نيز می تواند مقصود از «آنان که از اَكيلون اند»، همان نیروهای خزر و ترک زینده در قفقاز و یورش برنده بر ایران و عراق با فرماندهی شَرُوسِی و پشتیبانی اروپا و امریکا و ترکیه، در سال ظهور امام مهدی(علیه السّلام) باشند. بنا بر این، مراد از «پادشاه بابل»، همان اصهب مروانی خواهد بود.(17)

از روایات اسلامی بسیاری بهره گرفته می شود که بی گمان، شهرها و روستاهای بابل و زیندگانش، در آخرّالزمان، به ویژه پس از درخشش ستارۀ دنباله دار از مشرق، دچار ناخوشیهای بزرگی می شوند، و ما در اینجا، به یادآوری حدیثهایی که در آنها واژۀ «بابل» آمده است، بسنده می کنیم.

بی گمان، درخشش ستارۀ فروزانِ گرفتاری که گیسوی شیطان نامیده می شود و مایۀ بدبختی و ناخوشی برای مردمان است، از نشانه های نزدیک شدن زمان ظهور امام مهدی(علیه السّلام) می باشد، و آن، ستارۀ دنباله دار ناشناخته ای است که در ماه صفر سال ظهور امام مهدی(علیه السّلام) از سوی مشرق در آسمان پدیدار می شود، و چند ماه میان خورشید و زمین می گردد تا آنکه در ماه رمضان همان سال، بر اثر نیروی کششیِ زمین به آن نزدیک می شود و گردش می چرخد و اندک اندک درون هوای فشردۀ پیرامون زمین می رود، و هنگام برخوردش با آن، صدایی مانند صدای توفیدن ابر پدید می آید، و چون عنصر آهن دارد که در بسیاری از دنباله دارها یافت می شود، با رنگ تلایی یا زعفرانی می سوزد، و سه یا هفت شبِ پیاپی برای زمینیان نورافشانی می کند، و با گازها، گردها و سنگهای همراهش، تندبادی سرخ پدید می آورد که هوای آسمان را سرخ می کند و بر روی زمین شهابهای بسیاری فرو می باراند، و سپس، از آن ستارۀ درخشنده شهابی بزرگ می ماند که با صدایِ سختی، در بامداد روز جمعه میانۀ ماه رمضان، زمان برآمدن خورشید در مکّه، در مشرق زمین فرو می افتد، و در این هنگام، خورشید پنهان و زمین تاریک می شود، و مردم می ترسند و دچار ناخوشیهای سختی می شوند

نوشته شده در یکشنبه دوم شهریور 1393ساعت 0:41 توسط یاسر نجف ابادیان|

فرودآمدن ناخوشیها بر بابل در آخرالزّمان در كتاب مقدّس نوشتاری از سخنان خداوند بر زبان اِرْمِیا پیامبر(علیه السّلام) آمده است که چنین می نماید، وی از رویدادن جنگ و ویرانی در سرزمینهای بابل و فروافتادن فرمانروای خود بزرگ بینش در آخرالزّمان خبر می دهد: «از ميان بابل فرار كنيد و از زمین کلدانیّین بیرون آیید ...* زيرا اينک من جميع امّتهای عظيم را از زمين شمال بر‏می انگيزانم و ايشان را بر بابل می آورم و ايشان در برابر آن صف آرايی خواهند نمود و در آن وقت گرفتار خواهد شد ...* به سبب خشم خداوند مسکون نخواهد شد، بلکه بالکل ویران خواهد گشت ...* بنا بر اين، يَهُوَه صَبايوت، خدای اسرائيل، چنين می گويد: اينک من بر پادشاه بابل و بر زمين او عقوبت خواهم رسانيد ...* آواز جنگ و شكست عظيم در زمين است* ... ای بابل، از برای تو دام گستردم و تو نيز گرفتار شده، اطّلاع نداری ...* خداوند اسلحه خانۀ خود را گشوده، اسلحۀ خشم خويش را بيرون آورده است ...* تيراندازان را به ضدّ بابل جمع كنيد. ای همگانی كه كمان را زه می كنيد، در برابر او از هر طرف اُردو زنيد تا احدی رهایی نيابد ...* ... لهاذا خداوند می گويد كه جوانانش در كوچـه هايش خواهنـد افـتاد، و جميع مردان جنـگی اش در آن روز هلاک خواهـند شد ...* و آن متكبّر ‏لغزش خورده، خواهد افتاد، و كسی او را نخواهد برخيزانيد، و آتش در شهرهايش خواهم افروخت كه تمامی حوالی آنها را خواهد سوزانيد ...* خداوند می‌گوید: شمشیری‌ بر کلدانیان‌ است‌ و بر ساکنان‌ بابل‌ و سرورانش‌ و حکیمانش ... * ... شمشيری بر خزانه هايش است و غارت خواهد شد*(15)». گفتنی است، بی گمان، «یَهُوَه صَبایُوت» به معنای «خدایِ فرماندهِ لشکرها» می باشد، و بنا بر آنچه برخی کارشناسان گفته اند، مراد از «جميع امّتهای عظيم از زمين شمال» در پیشگویی ارمیای پیامبر(علیه السّلام)، همان برخی مردمان اروپا و امریکا زینده در بخشهای شمالی کرۀ زمین می باشند که در سال 2003 م با رهبری جورج واکِر بوش بر عراق یورش بردند، و مراد از «پادشاه خود بزرگ بین بابل»، همان صدّام فرمانروای عراق بود که در میان سران جهان در روزگار ما آخرالزّمان بیشترین خود بزرگ بینی را داشت. نیز می تواند مراد از «جميع امّتهای عظيم از زمين شمال»، همان نیروهای خزر و ترک گردآمده در قَفْقاز باشند که با فرماندهی شَرُوسِی و پشتیبانی اروپا و امریکا و ترکیه، در سال ظهور امام مهدی(علیه السّلام)، بر ایران یورش می برند، و سپس سوی عراق می روند و بر سرزمینهایش یورش می برند. پس، بنا بر این، مقصود از «پادشاه خود بزرگ بین بابل»، همان اصهب مروانی خواهد بود.
نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم مرداد 1393ساعت 0:46 توسط یاسر نجف ابادیان|

پیش بینیِ شهادت امام حسین(علیه السّلام) در بابل

در احادیث اسلامی آمده است که رسول خدا(صلّی الله علیه وآله)، پس از زاده شدن نوۀ بزرگوارش حسین(علیه السّلام)، از شهادت وی در سرزمین بابل که کربلاء بخشی از آن بود، خبر داده است، و برای همین، هنگامی که امام حسین(علیه السّلام) خواست از مکّه سوی کوفه برود، برخی خویشان و دوستانش او را از این کار باز داشتند.

ابن عَساکِر در کتابش آورده است: عَمْرَه دختر عبدالرحمان نامه ای به او -حسین(علیه السّلام)- نوشت، در حالی که آنچه را وی می خواست انجام دهد، بر او بزرگ (خطرناک) جلوه می داد و از وی می خواست که فرمانبردار باشد و به مردم بپیوندد، و به او خبر می داد که بی گمان، وی سوی جای بر خاک افتادنش می رود، و می گفت: گواهی می دهم، بی گمان، حدیث گفت مرا عایشه که وی شنید که رسول خدا(صلّی الله علیه وسلّم) می فرمود:

«حسین در سرزمین بابل کشته می شود».

چون نامه اش را خواند، فرمود: پس ناگزیرم از جای بر خاک افتادنم، و روانه شد.(13)  

نیز از امام صادق(علیه السّلام) نقل شده است که پیامبر(صلّی الله علیه وآله) در وصف جایگاه کشته شدن حسین(علیه السّلام) هنگامی که وی کودکی در آغوش مادرش بود، به دخترش فاطمه(علیها السّلام) فرمود:

جایگاهی است که به آن کربلاء گفته می شود، و آنجا سرزمین سختی

 و ناخوشی برای ما و برای این گروه از مردم (مسلمانان) است(14).

نوشته شده در یکشنبه نوزدهم مرداد 1393ساعت 0:41 توسط یاسر نجف ابادیان|

بابل، شهری بدشگون

از روایات اسلامی چنین برمی آید که بی گمان، شهر بابل نخستین زمینی است که بتی در آن پرستیده شده است، و از سرزمینهای زیر و رو شده ای می باشد که نمازگزاردن در آنجا ناپسند است، و این شهر در روزگاران کهن دو بار گرفتار شده است، و واپسین گرفتارکردن آنجا و سرزمینهای پیرامونش در سال ظهور امام مهدی(علیه السّلام) خواهد بود.

از ابو صالح غِفاری روایت شده است:

بی گمان، علی پسر ابو طالب(رضي الله عنه) از بابل گذر کرد و در آن حال،

اذان گو نزدش آمد و او را به [زمان](3) نماز عصر آگاه کرد. چون از آنجا

بیرون رفت، به اذان گو فرمانِ اذان داد و نماز را بر پا کرد. و هنگامی که

نماز را به پایان برد، فرمود: بی گمان، دوستم(صلّى الله عليه وسلّم)

مرا از اینکه در زمینِ گورستان نماز گزارم و از اینکه در بابل

نماز گزارم باز داشت؛ زیرا آنجا گرفتارشده است(4).

از حُجْر حَضْرَمی پسر عَنْبَس نقل شده است که گفت:

با علی پسر ابو طالب سوی نَهْرَوان رفتیم تا آنکه در بابل بودیم

نماز عصر فرا رسید. گفتیم: نماز. چیزی نگفت. گفتیم: نماز.

چیزی نگفت. هنگامی که از آنجا بیرون رفت، نماز گزارد، و فرمود:

در زمینی که سه بار فرو برده شده است، نماز نمی گزارم(5).

جُوَيْرِیَه پسر مُسْهِر گفته است: پس از کشتنِ خوارج، با امیر مؤمنان(صلوات الله عليه) باز می گشتیم تا آنکه وارد سرزمین بابل شدیم، نماز عصر فرا رسید. امیر مؤمنان(علیه السّلام) فرود آمد و مردم فرود آمدند. فرمود:

ای مردم، بی گمان، این سرزمینی بدشگون می باشد که در روزگار سه بار

گرفتار شده است، و آن، یکی از سرزمینهای زیر و رو شده و نخستین زمینی

می باشد که بتی در آن پرستیده شده است، و بی گمان، برای پیامبر

و سفارش شدۀ پیامبری سزاوار نیست که در آنجا نماز گزارد...(6).

خَوارِج (شورشیان) گروه گمراهی از مسلمانان اند که میان آنان و سپاه امام علی(علیه السّلام) درگیریِ مشهوری در نَهْرَوان -بین واسِط و بغداد-، در سال 38 هـ.ق، روی داده است(7).

عُمَر از مردی -مرادش ابو مِخْنَف است-، از عمویش پسر مخنف نقل کرده است که گفت: گویا، بی گمان، به پدرم -مخنف پسر سُلَیْم- می نگرم(8)، در حالی که وی با علی در بابل می رفت، و او می فرمود:

بی گمان، در بابل زمینی است که فرو برده شده است. پس چارپایت

را بران تا شاید بیرونِ از آنجا نمازِ عصر گزاریم. گفت: چارپایش را راند

 و مردم چارپایانشان را در پیِ او راندند و هنگامی که از پل صَرات(9)

 گذشت، فرود آمد و با مردم نمازِِِ عصر گزارد(10).

ابو حَنِیفَۀ دِینَوَری، در بیان رفتن علی(علیه السّلام) با سپاهش سوی نبرد صِفِّین، آورده است:

... پس، آن گاه که صبح کرد، میان مردم ندایِ کوچ کردن سر داد و رفت

و هنگامی که به نشانه های شهر بابل رسید، به کسانی از همراهانش

که با وی می رفتند، فرمود: بی گمان، این شهری است که بارها

فرو برده شده است؛ پس اسبانتان را برانید و زمامهایشان را شُل کنید

 تا از جایگاه شهر بگذرید، و شاید ما بیرونِ از آنجا به نمازِ عصر برسیم.

پس، راند و راندند چارپایانشان را و از مرزِ شهر بیرون رفت، در حالی

 که بی گمان، نماز فرا رسیده بود. فرود آمد و با مردم نماز گزارد(11).

نبرد صِفِّین همان درگیری مشهوری است که میان سپاه امام علی(علیه السّلام) و سپاه معاویه، در صفّین -در مرزهای سوریه بر کنارۀ غربی فرات-، در سال 37 هـ.ق، روی داده است

نوشته شده در شنبه یازدهم مرداد 1393ساعت 23:40 توسط یاسر نجف ابادیان|

در تورات، از شهر بابل به زشتی یاد و از ویرانی آنجا خبر داده شده ‌است که به زودی در بارۀ آن سخن خواهیم گفت، و در قرآن کریم، سورۀ بقره، آیۀ 102، نیز نام بابل آمده است: «و پیروی کردند آنان (یهود) آنچه را که شیطانها در قلمرو سلیمان خواندند، و سلیمان ناسپاسی نکرد، ولی شیطانها ناسپاسی کردند که سحر و آنچه را که بر دو فرشتۀ هاروت و ماروت در بابل فرو فرستاده شده بود، به مردم می آموزند...».  منبع

http://akheruzzaman.blogfa.com/post/69

نوشته شده در شنبه چهارم مرداد 1393ساعت 23:53 توسط یاسر نجف ابادیان|

تاریخچۀ بابل شهر «بابِل»، که واژه اش از واژۀ اَکَدِی «باب اِیلِی» به معنای «دروازۀ خدا»، ریشه می گیرد، پايتخت كشور بابل و از شهرهای کهنی است که در 3000 ق.م بر کنارۀ شاخه ای از رود فرات ساخته شد، و همواره زیستگاه گروههای گوناگونی بوده است، و اکنون نشانه ها و آوارهایی از این شهر در ۸۸ کیلومتریِ جنوب بغداد و 5 کیلومتریِ شمال حِلَّه بر جای مانده است. کشور باستانی بابل، بنا بر آنچه برخی تاریخ نویسان و جغرافی دانان یادآور شده اند، سرزمینی گسترده میان رودهای دجله و فرات و در کناره های آن دو بود که شهر کهن بابل و بخشهای پیرامونش را که با گذر زمانها حِلَّه، مُسَیِّب، مِدْحَتیّه، مَحاوِیْل، اسکندریّه، هاشمیّه، کوفَه و کَرْبَلاء نامیده شدند، در بر می گرفت، و تمدّنهای گوناگونی در آنجا پدیدار شده اند، و زادگاه یا زیستگاه پیامبرانی چون نوح و ابراهیم(علیهما السّلام) بوده است. بی گمان، نَبُوکَدْ نَصَّر (بُخْتُ نَصَّر) از بزرگترین و شناخته شده ترین پادشاهان بابل است که امپراتوری بزرگ کَلْدانِی را از عراق تا سوریه و فِلَسْطِین و کِیلِیکِیه گستراند، و در روزگار وی، در سال 600 ق.م، ساختمان برج بابل، مشهور به باغهای آویزان که پرستشگاهی چند اشکوبه برای مَرْدُوک -بزرگترین خدایان پرستش شونده نزد بابلیان- بود، و یکی از شگفتیهای هفت گانۀ روزگار کهن به شمار می آمد، پایان يافت، و سرانجام، این برج بلند با شهر بابل، در سدۀ نخست پیش از میلاد مسیح(علیه السّلام)، در پیِ زلزله ای سخت ویران شد. نبوکد نصّر یک بار در سال ۵۹۷ ق.م بر فلسطین یورش برد و شهر أُورْشَلِیم یا بَیْتُ الْمَقْدِس را گشود و شاه یهودیان را بر کنار کرد و پسرش را جای وی گمارد و گروهی از ایشان را اسیر کرد و به بابل آورد. سپس بار دیگر، بر اثر سرکشی یهودیان و پشتیبانی مصریان از آنان، در سال 586 ق.م سوی فلسطین و مصر لشکر کشید و با مصریان جنگید و بر فرعونشان چیره شد، و یهودیان را یک سال در اورشلیم در تنگنا افکند و بر آن شهر یورش برد و آنجا را با پرستشگاهش ویران، و گنجینه هایش را چپاول کرد و بسیاری از زیندگانش را کشت و شاه یهودیان و شماری از بزرگان و بیش از هفت هزار تن از سربازان و صنعتگرانشان را اسیر کرد و به بابل آورد. یهودیان سالیان دراز تلخی خواری و دربند بودن را چشیدند تا آنکه کوروش هخامنشی پادشاهِ دادگستر ایران در سال 539 ق.م به بابل لشکر کشید و پس از گرفتن این شهر و افزودن کشور بابل به استانهای ایران، یهودیان را رهایی بخشید و به ایشان فرمان داد که به اورشلیم بازگردند و پرستشگاه خود را بازسازی کنند. منبع http://akheruzzaman.blogfa.com/post/69
نوشته شده در جمعه بیست و هفتم تیر 1393ساعت 23:58 توسط یاسر نجف ابادیان|

در کتاب ابو حُذَیْفَه، از مُقاتِل روایت شده است که وی گفت: پس از مرگ ضَحّاک، در کتابهای نگه داری شده نزدش، در بارۀ سخن خدای عزیز و جلیل: «و هیچ آبادی ای نیست، مگر آنکه ما آنجا را پیش از روز قیامت، نابود یا گرفتار گرفتاریِ سختی می کنیم، و آن، در کتاب (لوح محفوظ) نگاشته شده بود»(16)، خوانده ام:

... نابودی زوراء با باد پایداری که در آنجا می گذرد، خواهد بود؛ پس،

زیندگان در آنجا صبح می کنند، در حالی که بوزینگان و خوکان اند...(17).

بدان که بی گمان، مراد از «روز قیامت»، در برخی آیات قرآنی و بسیاری از روایات اسلامی، همان روز قیام قائم(علیه السّلام) می باشد.

از پسر عبّاس نقل شده است که گفت:

باد سرخی در زوراء می وَزَد که مردم آن را نمی شناسند.

 پس، به دانشمندانشان پناه می برند و ایشان را در حالی می یابند

 که بوزینگان و خوکانی گردیده اند که چهره هایشان سیاه

و چشمهایشان آبی شده است(18).

چنين مي نمايد، مقصود از «زوراء» در حدیث ضحّاک و پسر عبّاس، زورای کهن باشد که همان بغداد است، هرچند رویدادهای اشاره شده به آنها در زورای نو نیز که همان تهران کنونی است، روی می دهند.

حسن بَصْری گفته است:

چشم به راه نشانه های پیاپی ای از آسمان باشید که چون دانه های

به رشته کشیده شده ای پشت سر هم اند؛ پس، نخستین نشانه ها

آذرخشها، سپس باد زرد، سپس باد پیوسته ای و صدایی از آسمان

خواهد بود که در آن، آفریدگانی می میرند...(19).

نیز حسن بصری به همشهریانش گفت:

باد زردی از سوی قبله(20) نزد شما می آید. سه روز و دو شب پایدار است،

به گونه ای که شب از زردیِ بسیار مانند روزِِ روشن شود، و پس از آن،

در آب فرورفتن بصره خواهد بود(21).

از جعفر نقل شده است که گفت: شنیدم مالک پسر دینار می گفت:

در آخرالزّمان بادها و تاریکی ای خواهند بود. پس، مردم به دانشمندانشان

پناه می برند و ایشان را در حالی می یابند که بی گمان، زشت گردیده اند(22).

مُنْذِر جَوْزِی گفت که شنیدم ابو عبدالله -صادق-(علیه السّلام) می فرمود:

پیش از قیام قائم(علیه السّلام) مردم با آتشی که در آسمان

 آشکار می شود و سرخی ای که آسمان را فرا می گیرد...،

از نافرمانیهایشان بازداشته می شوند(23).

امام مهدی(علیه السلام)، در بیان نشانه های نابودی زمامداران بنی عبّاس در آخرالزّمان و فرارسیدن گشایش، به پسر مَهْزَیار اهوازی فرمود:

هنگامی که ... سه [روز](24) سرخی ای در آسمان پدیدار شود كه در آن،

ستونهایی مانند ستونهای نقره ای اند كه نورافشانی می کنند...(25).

از کَعْب روایت شده است که گفت:

نابودی بنی عبّاس هنگام ستاره ای که در هوا پدیدار می شود و صدایِ

سختِ فروافتادن چیز سنگینی و شکاف بردارنده ای(26) است که همۀ

آنها در ماه رمضان خواهند بود. سرخی میان پنجم تا بیستم از رمضان است،

و صدایِ سختِ فروافتادن چیزی سنگین در نیمه تا بیستم می باشد،

و شکاف بردارنده از میان بیستم تا بیست و چهارم است،و ستاره ای

که پرتاب می­شود و مانند ماه نورافشانی می کند و سپس چون مار

در هم می پیچد، به  گونه ای که نزدیک باشد دو سر آن به هم برسند،

و دو لرزشِ سخت در شبِ دو فروبرده شدن(27) خواهند بود،

و ستاره ای که پرتاب می شود، شهابی می باشد که از آسمان

 فرو می افتد و با آن صدای سختی است تا آنکه در مشرق بیفتد

و ناخوشیِ سختیِ از آن به مردم برسد(28).

وَلِید گفته است: از کعب به من رسیده است که وی گفت:

خشکی ای در مشرق، شکاف بردارنده ای(29) در مغرب،

سرخی ای در هوا(30) و مرگی فراگیر در قبله(31).

این روایت به رویدادهای چهارگانه ای اشاره می کند که پیش از قیام قائم(علیه السّلام) روی خواهند داد، و آنها همان خشکیِ در ری، فروبرده شدنِ آبادی حَرَسْتا در دمشق و سرخ شدن هوای آسمان بر اثر درخشش ستاره ای دنباله دار و پخش شدن مرگ در مکّه می باشند.

نوسترادموس، پیشگو و ستاره شناس مشهور فرانسوی، نزدیکی مرّيخ و زحل را نشانۀ درخشش ستارۀ دنباله دار و بروز دگرگونیهای آب و هوايیِ زیانبار و رویدادن جنگها و یورشها و سوختن سرزمينها می داند:

سالی كه زحل و مرّيخ مانندِ هم می درخشند،

هوایِ بسيار خشک، برشتته شده، دنباله داری دراز.

بر اثر آتشهایی پنهانی، سرزمين پهناورِ شعله ور می شود از گرمای سوزان.

كم بارانی، بادِ گرم، جنگهایی، یورشهایی(32).

منبع

 

http://akheruzzaman.blogfa.com/post/60

نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم تیر 1393ساعت 1:16 توسط یاسر نجف ابادیان|

حُذَیْفَه پسر یَمان نقل شده است که رسول خدا(صلّی الله علیه وسلّم) فرمود:  

بی گمان، سوی شما آتشی روی می آورد که امروز، در دره ای که به آن

بَرَهُوت گفته می شود، خاموش است. در آن آتش، مردمان را گرفتاری دردناکی

 فرا می گیرد که جانها و داراییها را می خورد، همۀ دنیا را در هشت روز می گردد،

مانند پرواز باد و ابر پرواز می کند. گرمی آن در شب بیشتر از گرمی اش در روز

است، و برای آن، میان آسمان و زمین، غرشی مانند صدای ابر توفنده می باشد. آن

آتش در روز، به سرهای آفریدگان نزدیکتر است تا آسمان. گفتم: ای فرستادة خدا،

آیا در آن روز، مردان و زنانِ مؤمن از این آتش در امان اند؟ فرمود: کجایند مردان و زنان

 مؤمن؟! در آن روز، مردم ازخران بدترند؛ مانند چهارپایان بر یکدیگر می جهند،

در حالی که میان آنان مردی نیست که بگوید: بس کنید، بس کنید(2).

بدان که بی گمان، مراد از «آتشی» در این حدیث، همان گیسوی شیطان یا ستارۀ فروزان گرفتاری ای است که در آخرالزّمان از مشرق می درخشد و وزش تندبادی سرخ را پدید می آورد، و برهوت، هرچند بنا بر آنچه میان دانشمندان جغرافی و تاریخ مشهور است، نام دره ای در حَضْرَمُوتِ یمن می باشد(3)، چنین می نماید که آن، در اینجا به جایگاهی ناشناخته در فضایی گسترده اشاره می کند که ستارگان دنباله دار در آنجا می گردند؛ چنان که شماری از نجومیان هم روزگار با ما باور دارند، سرچشمۀ بسیاری از دنباله دارها ابرواره ای گرد و غول پیکر می باشد که منظومۀ خورشیدی را در بر گرفته است، و این ابرواره نزد ایشان اَبْرِ اُورْت نامیده شده است.

از حذیفه پسر یمان روایت شده است که رسول خدا(صلّى الله عليه وآله وسلّم) فرمود:

در گروه مردم من (مسلمانان) فروبرده شدن، سنگباران شدن،

لرزشِ سخت،زلزله ها، مارهای بالدار، باد سرخ، آتشی که از سوی

مشرق نابودشان می کند، بادی که در دریا پرتابشان می کند،

و نشانه های پیاپی ای که چون دانه های به رشته کشیده شده

برخی در پیِ دیگری می آیند، خواهند بود...(4).

رسول خدا(صلّى الله عليه وآله) فرمود:

هر گاه گروه مردم من (مسلمانان) پانزده ویژگی را داشته باشند، در

ایشان ناخوشی فرود می آید. هر گاهدرآمدهای همگانی داراییِ ویژه،

سپرده شده ها داراییِ گرفته شده و بخشش به نیازمند زیان باشد،

مرد فرمانبردار زنش شود و با مادرش نافرمانی کند، با دوستش مهربانی

ورزد و از پدرش روی گرداند، در مساجد صداها بلند شوند(5)، مرد از ترس

بدی اش گرامی داشته شود، رهبر گروه پست ترین کسِ ایشان باشد،

ابریشم بپوشند(6)، کنیزانِ آوازه خوان و ابزارهای موسیقی را برگزینند،

مستی آوران را بنوشند و زنا بسیار شود، در آن هنگام، چشم به راه

باد سرخی، فروبرده شدنی و زشت گردیدنی و چیره شدنِ

 دشمن بر شما باشید. سپس یاری نخواهید شد(7).

از ابو اُمامَه نقل شده است که پیامبر(صلّی الله علیه وسلّم) فرمود:

دسته ای از این گروه مردم (مسلمانان) شب را بر خوردنی و نوشیدنی

 و سرگرمی و بازی سپری می کنند، و صبح می کنند، در حالی که بوزینگان

و خوکانی شده اند، و بی گمان، فروبرده شدن و سنگباران شدنی به ایشان

می رسد، به گونه ای که مردم صبح کنند و بگویند: امشب تنها پسرانِ

آن کس فرو برده شدند و خانۀ آن کس فرو برده شد، و بی گمان، تندبادی

 سنگ آور از آسمان سنگی را بر ایشان می فرستد، چنان که بر دسته هایی

 از گروه لوط و خانه های [آنان](8) فرستاده شد، و بی گمان، بر گروههایی

و خانه های [ایشان](9) همان باد ناباروری که عاد را نابود کرد، فرستاده

می شود؛ بر ای مستی آور نوشیدنشان، ابريشم پوشیدنشان، کنیزان

آوازه خوان برگزیدنشان، ربا خوردنشان و خویشاوندی بریدنشان...(10).

باد نابارور همان باد گرفتاری ای می باشد که ابر را برای باران ریزی و روییدنی را برای میوه دهی بارور نمی سازد.

گفتنی است، عاد از آن گروه مردمان توانمندی بودند که در روزگاران کهن، بر اثر سرکشی و تباهکاریشان، با گرفتاری تندباد نابود شدند؛ چنان که خدای متعالی در بارۀ آن خبر داده است:

... امّا گروه عاد، پس نابرحق در زمین بزرگی ورزیدند ... پس، بر آنان،

در روزهای ناخجسته ای، باد توفنده ای فرستادیم تا به ایشان گرفتاریِ

رسواشدن در زندگی دنیا را بچشانیم، و بی گمان، گرفتاری آخرت

رسواکننده تر خواهد بود، در حالی که آنان یاری نخواهند شد(11).

نیز خدای متعالی فرمود:

«و امّا عاد پس با باد توفنده و سرکشی نابود شدند که آن را هفت شب

و هشت روز پی در پی بد بر ایشان چیره کرد؛ پس این گروه را در آن شبها

و روزها می بینی که بر زمین افتاده اند؛ گویی آنان ریشه های درخت

 خرمای فرو افتاده اند. آیا می بینی برای ایشان کسی مانده است؟»(12).

زُهْرِی از علی پسر حسین[(علیهما السّلام)] روایت کرده است که رسول خدا(صلّى الله عليه وآله وسلّم) فرمود:

این گروه از مردم (مسلمانان) با پنج گونه گرفتاری گرفتار می شوند:

سنگباران شدنی، زشت گردیدنی، فروبرده شدنی، باد سرخی مانند

باد عاد و مارهای بالداری که میان آسمان و زمین پرواز می کنند و آنان

را از گلو فرو می برند. گفتند: ای رسول خدا، اینها کی خواهند بود؟

فرمود: هنگامی که مستی آوران را بنوشند، کنیزانِ آوازه خوان

برای ایشان بخوانند و ابریشم بگسترانند(13).

از اَرْطات نقل شده است که گفت:

... از نشانه های شورش دجّال باد شرقی ای نه گرم و نه سرد است

که بت اسکندریّة را ویران می کند و درختان زیتونِ مغرب و شام را

از ریشه برمی کند و فرات و چشمه ها و رودها را می خشکاند، و برای آن،

زمانهای روزها و ماهها و زمانهای هلالهایِ ماه فراموش می شوند(14).

اسکندریّه نام بسیاری از جایها و شهرهایی است که به نام اسکندر مقدونی نامیده شده بود، و گفته شده است که شمار آنها به 70 می رسید؛ پس، از آنها می باشد اسکندریّه در مصر و اسکندریّه در عراق و اسکندریّه در ایتالیا، و چنان که هویداست، بی گمان، مراد از «بت اسکندریّه» در این حدیث، همان دو تندیس همانند ابو الهول اند که از گرانیت سرخ ساخته شده اند و نزدیک دو کنار ستونی بلند در پرستشگاه سِراپِیُوم در اسکندریّه یافت می شوند(15).

نوشته شده در شنبه هفتم تیر 1393ساعت 23:12 توسط یاسر نجف ابادیان|

وزش تندبادی سرخ و سرخ شدن هوای آسمان از نشانه های نزدیک شدن زمان ظهور و قیام امام مهدی(علیه السّلام) می باشد.

شایان یادآوری است، بی گمان، درخشش ستارۀ فروزانِ گرفتاری که گیسوی شیطان نامیده می شود و مایۀ بدبختی و ناخوشی برای مردمان است، از نشانه های نزدیک شدن زمان ظهور امام مهدی(علیه السّلام) می باشد، و آن، ستارۀ دنباله دار ناشناخته ای است که در ماه صفر سال ظهور امام مهدی(علیه السّلام) از سوی مشرق در آسمان پدیدار می شود، و چند ماه میان خورشید و زمین می گردد تا آنکه در ماه رمضان همان سال، بر اثر نیروی کشیِ زمین به آن نزدیک می شود و گردش می چرخد و اندک اندک درون هوای فشردۀ دور زمین می رود، و هنگام برخوردش با آن، مانند صدای توفیدن ابر می غرد، و چون عنصر آهن دارد که در بسیاری از دنباله دارها یافت می شود، با رنگ تلایی یا زعفرانی می سوزد، و سه یا هفت شبِ پیاپی برای زمینیان نورافشانی می کند، و با گازها، گردها و سنگهای همراهش، تندبادی سرخ پدید می آورد که هوای آسمان را سرخ می کند و بر روی زمین شهابهای بسیاری فرو می باراند، و سپس، از آن ستارۀ درخشنده شهابی بزرگ بر جای می ماند که با صدایِ سختی، در بامداد روز جمعه میانۀ ماه رمضان، زمان برآمدن خورشید در مکّه، در مشرق زمین فرو می افتد، و در این هنگام، خورشید می گیرد و زمین تاریک می شود، و مردم می ترسند و دچار ناخوشیهای سختی می شوند.

بنا بر این، پیش از درخشش ستارۀ فروزان گرفتاری، بر مردم است که به خداوند و فرستاده اش محمّد(صلّی الله علیه وآله) و امامان دوازده گانۀ پس از وی(علیهم السلام) ایمان بیاورند و سوی خداوند از همۀ گناهانشان توبه کنند و از وی آمرزش بخواهند و از کفرورزان و تبهکاران دور شوند و خوراک یک سال را آماده کنند، هنگامی که زمان فروافتادن شهاب برجای مانده از آن ستارۀ دنباله دار بر زمین نزدیک شد، باید درون خانه هایشان بروند و درهایشان را ببندند و درزهایشان را بگیرند و خودشان را بپوشانند و گوشهایشان را بگیرند و سرگرم الله اکبر گفتن و نماز شوند، و هر گاه آوایِ بلند را دریافتند، باید برای خدا سجده کنند و بگویند: سبحان القدّوس، سبحان القدّوس، ربّنا القدّوس. پس کسی که آن کارها انجام دهد، رهایی می یابد و کسی که آنها را انجام ندهد، نابود می شود.(1)

منبع http://akheruzzaman.blogfa.com/post/60
نوشته شده در شنبه سی و یکم خرداد 1393ساعت 23:48 توسط یاسر نجف ابادیان|

با عرض سلام به شما دوستان این موضوع یه جورایی ربط داره به جنگی که در عراق شروع شده حتما بخونیید ممنون از هدفهای گروه داعش -که ایشان کارگزاران اصهب مروانی اند- فروپاشی دولت شیعی در عراق و بریدن راه رسیدن ایرانیان به سوریا می باشد، و برای ترکیه و عربستان سعودی نقشی بنیادین در برانگیختن این فتنه است. کارهای جنبش داعش در عراق به آشکارشدن اصهب مروانی انباری می انجامد. به زودی در این باره سخن خواهیم گفت
نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم خرداد 1393ساعت 0:3 توسط یاسر نجف ابادیان|


آخرين مطالب
» بابل در اخرالزمان6
» بابل در اخرالزمان5
» بابل در اخرالزمان 4
» بابل در اخر الزمان3
» بابل در اخر الزمان(2)
» بابل در اخر الزمان(1)
» وزش تندبادی سرخ و سرخ شدن آسمان در آخرالزّمان قسمت اخر
» وزش تندبادی سرخ و سرخ شدن آسمان در آخرالزّمان قسمت 2
» وزش تندبادی سرخ و سرخ شدن آسمان در آخرالزّمان(1)
» شورش اصهب مروانی در اخر الزمان
Design By : Pars Skin